Films worden doorgaans opgenomen en afgespeeld met 24 volledige frames per seconde - maar het bijna 100 jaar oude standaardformaat "24p" lijkt te wiebelen. Om de onaangename bijwerkingen (bijvoorbeeld het sterke schokken tijdens middelsnel pannen van de camera) van de 24fps-projectie te voorkomen, wordt er al geruime tijd gewerkt aan een verdubbeling van de framesnelheid naar 48 frames per seconde en meer.
Er moet onderscheid worden gemaakt tussen twee gevallen:
- Films die met 24 beelden per seconde zijn opgenomen, worden op televisies weergegeven met 60 Hz. Dit wordt bereikt door een proces genaamd frame-interpolatie, waarbij wiskundige algoritmen worden gebruikt om een geïnterpoleerd beeld te berekenen tussen elk paar originele frames. Dit proces kan op alle televisies worden uitgeschakeld.
- Films die direct met een dubbele framesnelheid (48 frames per seconde) worden opgenomen en afgespeeld, zijn bijvoorbeeld "The Hobbit" van Peter Jackson. James Cameron, een pionier niet alleen op het gebied van 3D-filmtechnologie, werkt aan een nog hogere framesnelheid van 60 frames per seconde: Avatar 2 is bedoeld om in deze hyperrealistische stijl te worden gepresenteerd.
In beide gevallen treedt een eigenaardig effect op, het zogenaamde soapopera-effect: zelfs de duurste blockbuster voelt (althans voor mij) aan als een goedkope soapserie à la "Good Times, Bad Times". Ik kan maar niet wennen aan het vreemde ritme: het lijkt alsof de beelden op zoek zijn naar een soort samenhang. Het ogenschijnlijk bereikte realisme wordt een ramp voor de kijkervaring.
Dit hangt natuurlijk allemaal af van de toeschouwer; sommige mensen zullen het effect niet eens opmerken of er misschien zelfs de voorkeur aan geven. Het valt nog te bezien of de nieuwe technologie de overhand zal krijgen in de bioscopen en op de bank thuis. Ik ben benieuwd hoe de meerderheid van de filmfans de nieuwe ontwikkelingen (ook in 3D) accepteert en wat de toekomst brengt.